Fragment „Niewierna żona” w tłumaczeniu Anny Wasilewskiej:

„Janine poczuła dreszcz. Obróciła się znowu, poczuła przy sobie twarde ramię męża i nagle, na wpół uśpiona, przylgnęła do jego boku. Dryfowała na falach majaków, nie zapadając w sen, uczepiona tego ramienia z nieświadomą zachłannością, jak najpewniejszej przystani. Mówiła, ale z jej ust nie wychodził żaden dźwięk. Mówiła, ale ledwie słyszała samą siebie. Czuła tylko ciepło Marcela. Od dwudziestu lat, każdej nocy, w cieple, zawsze we dwoje, nawet gdy byli chorzy, nawet w podróży, jak teraz… Co robiłaby sama w domu? Bez dziecka! Czy tego jej brakowało? Nie wiedziała. Podążała za Marcelem, to wszystko, cieszac się, że jest komuś potrzebna. Na pewno jej nie kochał. Miłość, nawet wroga, nie ma tak ponurej twarzy. Ale jaką on ma twarz? kochali sie w nocy, nie widzac się, po omacku. Czy istnieje jakaś inna miłość ni ta w ciemności, miłość krzycząca w świetle dnia? Tego nie wiedziała, wiedziała tylko, ze Marcel jej potrzebuje i że sama potrzebuje tej jego potrzeby, żyła nią w nocy i za dnia, zwłaszcza w nocy, każdej nocy, bo on nie chciał być sam, nie chciał się starzeć ani umierać, z tym upartym wyrazem twarzy, który rozpoznawała niekiedy w twarzach innych mężczyzn, jednym wspólnym wyrazem twarzy tych obłąkańców, którzy maskują się pozorami rozsądku, aż dosięga ich szał i w rozpaczy rzucają się na ciało kobiety, bez pożądania, żeby ukryć w nim strach, rozbudzony samotnością i nocą. (…)”

Fragment „Renegat albo umysł zmącony” w tłumaczeniu Joanny Guze:

„Janine zadrżała. Odwróciła się znowu, poczuła przy swoim ramieniu twarde ramię męża i nagle, na wpół jeszcze śpiąc, przytuliła się do niego. Odpływała od brzegu na powierzchni snu, trzymając się tego ramienia nieświadomie, zachłannie, jakby to był jej najpewniejszy port. Mówiła, ale żaden dźwięk nie wychodził z jej ust. Mówiła, ale ledwie słyszała się sama. Czuła tylko ciepło Marcela. Od dwudziestu z górą lat co noc w jego cieple, zawsze ich dwoje, nawet gdy byli chorzy, nawet w podróży, jak teraz… Co zrobiłaby zresztą sama w domu? Nie miała dziecka! Czy nie tego jej brakowało? Nie wiedziała. Szła za Marcelem, ot i wszystko, rada, że ktoś jej potrzebuje. Nie dawał jej innej radości prócz tej, że czuła się potrzebna. Na pewno jej nie kochał. Miłość, nawet pełna nienawiści, nie ma tej kwaśnej twarzy. Ale jaka jest twarz miłości? Kochali się w nocy, nie widząc siebie, po omacku. Czy jest inna miłość prócz miłości w ciemnościach, czy jest miłość krzycząca w świetle dnia? Nie wiedziała, ale wiedziała, że jest Marcelowi potrzebna i że ta potrzeba jest jej potrzebna, że żyje nią dniem i nocą, nocą zwłaszcza, noc w noc, kiedy nie chciał być sam ani starzeć się, ani umrzeć, z tym swoim wyrazem uporu, jaki dostrzegała czasem na twarzach innych mężczyzn, jedynym wspólnym wyrazem tych obłąkańców, którzy maskują się, przybierając rozsądne miny aż do chwili, kiedy ogarnia ich szaleństwo i rzuca rozpaczliwie ku ciału kobiety, bez pragnienia, szukających w nim ucieczki przed tym, co straszne w samotności i nocy.”