Film – Odwieczna

Strefa interesów – film, książka / Jonathan Glazer

Kafkaesque — Sun, 27 Jul 2025 11:53:01 +0000

Jonathan Glazer (ur. 1965) brytyjski reżyser i scenarzysta filmowy, reżyser: Narodziny (2004), Pod skórą (2013), Strefa interesów (2023)

Martin Amis 1949-2023

Film luźno oparty na powieści Martina Amisa Strefa interesów. Tytuł oryginału: Zone of Interest 2014, Polskie wydanie Rebis 2015.

„– Guten Tag – mówi Frau Doll. Pragnienie zabijania jest jak napór rzeki, jak spiętrzona fala, która płynie wprost na główny nurt. Na główny nurt tego, kim jestem albo kim byłem. Gdzieś we mnie jest nadzieja, że to pragnienie pojawi się, gdy nadejdzie koniec. A jednak gdyby już do tego doszło, że będę szedł do gazu (w rzeczy samej zapewne za bardzo się odznaczam, by mi to zrobili; po prostu odciągną mnie na bok i strzelą w kark – ale wyobraźnia robi swoje): gdyby już do tego doszło, że będę szedł do gazu, to wtedy wcisnę się między nich. Wcisnę się między nich i powiem do staruszka w futrze: „Niech pan stanie jak najbliżej tej dyszy oplecionej siatką”. I powiem też do chłopca w marynarskim ubranku: „Oddychaj głęboko, dziecko”.”
Cytat pochodzi z książki „Strefa interesów”

Banalność bohaterstwa

Philip Zimbardo Efekt Lucyfera

„W przeciwieństwie do „banalności zła”, która zakłada, że zwykli ludzie mogą być odpowiedzialni za najnikczemniejsze akty okrucieństwa i degradacji bliźnich, ja zakładam „banalność bohaterstwa”, która rozwija sztandar bohaterskich Zwykłych Mężczyzn i Kobiet, śpieszących na wezwanie do służby w imię człowieczeństwa, wtedy gdy nadchodzi ich pora do działania. Gdy zabrzmią dzwony, będą wiedzieli, że biją one dla nich. Wzywają, by wykazać się tym, co w naturze człowieka najlepsze, co wznosi”

„A zatem pożegnalne przesłanie, jakie możemy wyprowadzić z naszej długiej podróży do jądra ciemności i z powrotem głosi, że powinno się sławić bohaterskie czyny i ludzi, którzy ich dokonują. Tworzą oni istotne więzi między nami, budują naszą Ludzką Wspólnotę. Zło, które utrzymuje się wśród nas, trzeba przezwyciężać, a w końcu pokonać większym dobrem w sercach wszystkich i osobistą heroiczną determinacją każdego zwykłego mężczyzny i każdej zwykłej kobiety. To nie jest abstrakcyjna koncepcja; jak nam przypomina rosyjski poeta, a dawniej więzień stalinowskiego gułagu, Aleksander Sołżenicyn: „Linia oddzielająca dobro od zła biegnie przez serce każdej istoty ludzkiej. A kto jest skłonny zniszczyć kawałek własnego serca?”

Banalność zła - Hannah Arendt

Hannah Arendt „Myślenie”
„To właśnie nieobecność myślenia — która jest zwykłym doświadczeniem codziennego życia, gdzie niewiele mamy czasu i chęci, by zatrzymać się i’pomyśleć —-wzbudziła moje zainteresowanie. Czy czynienie zła — grzech zaniedbania, jak i grzech dokonania — jest możliwe przy braku nie tylko „niskich pobudek” (jak prawo je nazywa), lecz przy braku wszelkich pobudek w ogóle, wszelkich sprężyn zainteresowania i woli? Czy nikczemność ludzka — ta „Skłonność do bycia łajdakiem”, jakkolwiek ją zdefiniujemy — nie jest koniecznym warunkiem popełniania złych czynów? Czy kwestia dobra i zła, nasza zdolność rozróżniania tego, co, słuszne i niesłuszne, może być związana z naszą zdolnością myślenia?”

“

" I mówił też o granicy, tyle że dla niego była to granica między życiem i śmiercią, która tak jakby się zatarła."

Involve the children in the process as well

Child Friendly, toxic-free cleaner. Shop now

Efekty dźwiękowe, dygresje

Efekty dźwiękowe „Strefy interesów” sprawiły, że na powierzchnię wypłynął film „Stalker” Andrieja Tarkowskiego. Tyle lat minęło od jego powstania, niezliczone ilości filmów poszły w zapomnienie, a „Stalker” nadal interesuje widzów. Ciekawe, kto pierwszy wpadł na pomysł rozmieszczenia mikrofonów na podłogach, kto nagrał pierwsze słuchowisko radiowe z efektami dźwiękowymi i jakie były wrażenia pierwszych słuchaczy. Początkowo film zdawał się innowacyjny, lśnił niczym perła, z czasem stał się bladą kopią powielającą powielone konstrukcje myślowe, to już było. Spoko, ale bez szału.

Muzyka do filmu Mika Levi, istota dżwięku

Giorgio Agamben

Giorgio Agamben Co zostaje z Auschwitz, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2008.

„Również z tego powodu Auschwitz oznacza kres i upadek wszelkiej postaci etyki godnśsci i stosowania się do normy. Nagie życie, do którego sprowadzona została istota ludzka , niczego nie wymaga, ani do niczego się nie dostosowuje. Samo jest jedyną normą, jest całkowicie immamentne (…) Dobrem (zakładając, że w tym kontekście w ogóle ma sens mówienie o jakimkolwiek dobru ), które udało się ocalić tym, którzy przeżyli, nie jest zatem godność. Przeciwnie, okrutną nowiną, którą z obozów do ludzkiej ziemi przynoszą ocalali, jest właśnie to , iż można zatracić wszelka godność i wszelką przyzwoitość , i to w sposób przechodzącym wszystkie nasze wyobrażenia : że nawet w najskrajniejszym upodleniu tli się jeszcze jakieś życie.”

„Wyrażeniem „fabrykowanie trupów” w odniesieniu do obozów koncentracyjnych posłużył się już w roku 1949 Martin Heidegger , który w połowie lat dwudziestych był nauczycielem Hannah Arendt we Fryburgu. Co osobliwe, również w tym przypadku wyrażenie „fabrykowanie trupów”, podobnie jak u Leviego, oznacza, iż w odniesieniu do ofiar Zagłady nie sposób mówić o śmierci, one bowiem w istocie nie umarły, były jedynie elementami wytwarzanymi w procesie taśmowej produkcji.”

“

"Obóz Auschwitz był tym właśnie miejscem, w którym stan wyjątkowy staje się regułą, a sytuacja skrajna przeistacza się w paradygmat codzienności."

Avoid Using Harmful Chemicals

You don’t want to use harmful chemicals for cleaning your kids’ learning space. They might get exposed to it or simply inhaling it will affect their health. There’s also a chance they get their hands on it while you’re cleaning and ingest it.

You can use natural cleaning substances like vinegar and baking soda. If you’re cleaning with detergent or cleaning products with chemicals in them, keep them out of reach from children.

You also have to keep an eye on your kids or have someone else watch over them while you clean.

Provide Cleaning Toys

You can use natural cleaning substances like vinegar and baking soda. If you’re cleaning with detergent or cleaning products with chemicals in them, keep them out of reach from children.

You also have to keep an eye on your kids or have someone else watch over them while you clean.

Aleksandra Bystroń-Kołodzijczyk

1927-2016
Działaczka ruchu oporu, świadek II wojny światowej. Po odebraniu Oskara reżyser Jonathan Glazer zadedykował pani Aleksandrze film.
Aleksandra Bystroń-Kołodzijczyk
Gutek Film

Maudie, sztuka która spotyka się z cierpieniem – Film

Kafkaesque — Mon, 27 Mar 2017 11:24:00 +0000

Maud Lewis 1903-1970, kanadyjska malarka ludowa o której istnieniu nie miałam pojęcia, aż do wczoraj, a stało się to za sprawą filmu w reżyserii Aisling Walsh, zatytułowanego po prostu Maudie.

Czas zatrzymał się w maleńkim domu, filigranowej osóbki Maud i jej męża Everetta w Nowej Szkocji, brak wygód a szczególnie prądu i bieżącej wody zdaje się nie przeszkadzać tej dość osobliwej parze w codziennej egzystencji, z dala od ludzi. Chorująca od urodzenia, ze zdeformowanym ciałem, Maud na swojej drodze spotkała mało przyjaznego i dość porywczego sprzedawcę ryb, którego poślubiła w 1938 roku. Żyli razem w swojej chatynce aż do śmierci Maud w 1970 roku (zmarła z powodu zapalenia płuc), natomiast Everett został zamordowany w 1979 roku w trakcie napadu na tle rabunkowym we własnym domu. Obecnie domek ten stanowi część ekspozycji o Maud Lewis w Art Gallery of Nova Scotia.

Słynne jest zdjęcie Maud Lewis na progu jej domku, w czerwonym obszernym wdzianku, z trójkątnym kapturem nadającym tej drobnej kobiecie ujmujący wygląd krasnala, postaci nie z tego świata, bo taką zdawała się być ta cierpiąca od urodzenia kobieta, która malowała pocieszne obrazki. Świat widziany oczyma Maud był pogodny, pełen kolorów i życia. To niesamowite, że w tej filigranowej kobiecie drzemała taka radość, która bije niemal z każdego obrazka, pomimo bólu jaki sprawiało reumatoidalne zapalenie stawów i życie. I tutaj zderzenie filmu z rzeczywistością. Życie Maud Lewis w reżyserii Aisling Walsh zdaje się być znośne, czasami piękne z nutką romantyzmu, pełne drobnych gestów, niewypowiedzianych słów, które sprawiły że grana przez Sally Hawkins bohaterka zdaje się być szczęśliwa. Czy taka była naprawdę?

reviewed

Maud Lewis The Heart on the Door

Zdaniem Lanca Woolavera, autora biografii zatytułowanej w oryginale Maud Lewis The Heart on the Door, życie Maud nie do końca było takie cukierkowe, jak mogłoby się wydawać po oglądnięciu filmu w reżyserii Aisling Walsh. Lance Woolaver zgromadził wiele materiałów dotyczących życia Maud i na ich podstawie wykreował jej świat takim, jakim go odbierał. Dwie wizje, od nas zależy która z nich jest nam bliższa.

Maud Lewis urodziła się z deformacjami, ale to nie one, a społeczeństwo i czasy w których żyła (dziecko z nieprawego łoża, samotna matka, stygmatyzacja) wyrządziły jej największą krzywdę i odebrały jej prawo do szczęścia, radości bycia matką. W 1928 roku urodziła zdrową córeczkę, którą jej odebrano, informując, że dziecko nie tylko zmarło, ale że urodziło się z deformacjami, zapewne aby nie przyszło jej do głowy zostać po raz drugi matką.. Według artykułów prasowych Catherine Dowley (córka Maud Lewis) wielokrotnie próbowała nawiązać kontakt z matką, jednak trauma nie pozwoliła Maud uwierzyć, iż jej córka żyje (po 1960 roku Catherine dowiedziała się kim jest jej biologiczna matka), szok po wielu latach od rzekomej śmierci córki nie pozwolił na zbudowanie relacji matki z córką.

Patrząc na obrazy Maud mam wrażenie, że gdyby mogła namalować swoje życie, skroić je na potrzeby filmu byłoby takim, jak ukazała je Walsh: słodko-gorzkie. W jednym z wywiadów reporter przyczepił się, iż aktorce grającej malarkę nie ucharakteryzowano ciała tak, aby w pełni oddać niepełnosprawność Maud, w szczególności, aby wszyscy mogli zapamiętać jak zdeformowane miała dłonie ta filigranowa malarka, cóż nie każdy jest ekshibicjonistą deformacji. Jako widz chcę zapamiętać piękne wnętrze tej utalentowanej kobiety, ciepłe i pozbawione odcieni szarości, jak jej obrazy.

Wracając do filmu – naprawdę dobry, przejmujący i ukazujący związek dwojga ludzi takim, jakim często bywa, kiedy spojrzymy na niego od kuchni. W jednym z wywiadów Ethan Hawk powiedział, że ludzie naoglądają się komedii romantycznych i potem myślą, że z nimi coś jest nie tak, skoro kłótni w związku nie brakuje a pocałunki nie prezentują się równie okazale i romantycznie jak na szklanym ekranie.

Sally Hawkins jako Maud Lewis

W postać Maud doskonale wcieliła się jedna z moich ulubionych aktorek Sally Hawkins, której towarzyszył równie niesamowity w tej roli Ethan Hawke. Stworzyli wspaniały duet, oryginalny i ukazujący skomplikowane relacje, jakie łączyły małżeństwo Lewis.

Sztuką jest oddać serce wykreowanej postaci, a niesamowitym darem uchwycenie tego co jest pomiędzy ludźmi, kiedy opadnie kurtyna, a to udało się z całą pewnością Aisling Walsh.

Nie zaliczyłabym tego filmu do komedii romantycznych, na pewno nie w stylu słodkich romansideł. Jest to film o ogromnym zakresie emocji, nie epatuje niepełnosprawnością, ukazuje Maud Lewis jako skromną kobietę, delikatną i utalentowaną malarkę, której umysł wypełniony był dziecięcą wrażliwością.