„Przypuśćmy, że pewnego dnia zamiast krzeseł plecionych z wikliny pojawiają się krzesła ze stalowymi ostrzami.

Co? Jaki związek? Reakcja? Reakcja przeciw gotykowi, empire lub rokoku?

Cóż! Faktem jest, że pojawia się na horyzoncie NOWY STAN FIZJOLOGICZNY, nowa wrażliwość u ludzi, którzy produkują krzesła, a w konsekwencji nowa wrażliwość u ludzi, którzy na tych krzesłach siadają.

W ten sposób Strawiński, Herzog, Kandinsky, Picasso, Marinetti to producenci.

Zaś opinia publiczna mówi: ” Jakaż potworność! A ja przez osiem godzin dziennie muszę harować po to tylko, żeby w wolnej chwili siadać na krzesłach ze stalowymi ostrzami: przecież bolą mnie pośladki” – i wraca do Berlioza i Verlaine’a.

Kilka lat później ta sama opinia publiczna już się do tego przyzwyczaja i znajduje w nowych krzesłach ukojenie, którego jej trzeba.

Wówczas Panowie X i Y, producenci, czują potrzebę usadzenia swoich zadków w wielkich muszlach, produkują wiec siedzenia pozbawione oparć, a opinia publiczna… i x lat później…

NOWY STAN FIZJOLOGICZNY POJAWIA SIĘ W RÓŻNYM CZASIE DLA TWÓRCÓW (PRODUCENTÓW) I ICH KLIENTÓW.”