„– Nata­szo, rozu­miem pani życiową sytu­ację. Jestem od pani sporo star­szy i muszę radzić sobie z tymi samymi pro­ble­mami. Według mnie jedną z naj­smut­niej­szych oko­licz­no­ści zwią­za­nych ze śmier­cią jest fakt, że kiedy umrę, zgi­nie wraz ze mną cały mój świat, świat moich wspo­mnień, bogaty świat zamiesz­kany przez wszyst­kich ludzi, któ­rych kie­dy­kol­wiek zna­łem, świat, który wyda­wał się trwały, niczym wykuty w gra­ni­cie. Paf! I po wszyst­kim. Przez kilka ostat­nich tygo­dni porząd­ko­wa­łem pudła ze sta­rymi papie­rami i zdję­ciami. Oglą­da­łem foto­gra­fie ulicy, przy któ­rej w dzie­ciń­stwie miesz­ka­łem, albo przy­ja­ciół i krew­nych, któ­rych poza mną nikt z obec­nie żyją­cych nawet nie znał. Wyrzu­ca­łem je do śmieci i za każ­dym razem prze­szy­wał mnie jakiś wewnętrzny dreszcz, jak­bym widział ginące szczątki mojego daw­nego, ale praw­dzi­wego życia.

Nata­sza wes­tchnęła głę­boko i już mięk­szym gło­sem powie­działa:

– Rozu­miem to wszystko. Dzię­kuję, że mi pan to powie­dział. To bar­dzo ważne, takie oso­bi­ste zwie­rze­nie. Wiem, że mówił pan prawdę, ale z tą prawdą trudno się pogo­dzić. Coś panu powiem: wła­śnie teraz, dokład­nie w tym momen­cie, czuję, jak osoba Sier­gieja wibruje w moim umy­śle. Wiem, że za wszelką cenę chciałby tam pozo­stać, ist­nieć na­dal, ni­gdy nie koń­czyć tańca.

– Chciał­bym powie­dzieć pani coś wię­cej o Sier­gieju – pod­ją­łem. – Znam mnó­stwo osób, które wybrały się na spo­tka­nie daw­nych kole­gów ze szkoły i natych­miast się zako­chały, cza­sem w swo­jej sym­pa­tii sprzed lat, ale czę­sto w kimś, kogo wcze­śniej nawet dobrze nie znały. W wielu przy­pad­kach doszło do póź­nego mał­żeń­stwa, nie­kiedy uda­nego, ale w innych przy­pad­kach koń­czą­cego się kata­strofą. Sądzę, że wielu z tych ludzi padło ofiarą sko­ja­rzeń: zako­chali się w mło­dzień­czej bez­tro­sce, w dawno minio­nych szkol­nych cza­sach, w marze­niach o eks­cy­tu­ją­cym przy­szłym życiu, magicz­nym spo­so­bem ście­lą­cym się u ich stóp. Ale nie zako­chali się w kon­kret­nej oso­bie. Po pro­stu stała się ona dla nich sym­bo­lem szczę­śli­wej mło­do­ści. Pró­buję przez to wytłu­ma­czyć pani, że Sier­giej sta­no­wił część tego cza­ru­ją­cego czasu pani mło­do­ści, a ponie­waż był obecny w tam­tych cza­sach i miej­scach, nasy­ciła pani jego postać miło­ścią – po pro­stuw m ó w i ł a p a n i w n i e g o m i ł o ść.

Nata­sza sie­działa w mil­cze­niu. Po kilku minu­tach zapy­ta­łem: – Co przy­szło pani na myśl pod­czas tej prze­rwy w roz­mo­wie? – Myśla­łam o tytule pana książki: Kat miło­ści. – I miała pani uczu­cie, że ja speł­niam tę rolę wobec pani? – A czy odwa­żyłby się pan zaprze­czyć? – Przy­po­mnę, że opo­wia­dała mi pani o swo­jej miło­ści do Pawła, o cudow­nie spę­dzo­nym z nim życiu. Kiedy to pani mówiła, nie czu­łem niczego poza satys­fak­cją. Więc to nie miłość pró­buję pani ukraść. Moim celem jest złu­dze­nie miło­ści.”