Niewymuszony, przyjacielski sposób narracji pozwala się zrelaksować podczas czytania, możemy w pełni oddać się lekturze, jakbyśmy przypadkowo zasłyszeli czyjąś opowieść w przydworcowej poczekalni. Bez nadmiaru szczegółów i zbędnych opisów przyrody, za to ze świetnym poczuciem humoru. Proza życia bywa przytłaczająca, ale kiedy staje się wspomnieniem nie pozostaje nic innego, jak obrócić ją w żart. A było się z czego pośmiać w tamtych czasach, współczesna wspinaczka w Himalajach i Karakorum to zupełnie inna bajka, medialna, sponsorowana i szeroko komentowana przez „ekspertów”. Czasami miło jest wrócić do tamtych czasów.

„Po dość długim pobycie w górze wracaliśmy ja, Jurek i Steve do jedynki. Wymagało to przejścia przez popękany lodowiec, a topografia szczelin zmieniała się dynamicznie. Droga oznakowana była traserami, jednak po dwóch tygodniach były zasypane śniegiem i prawie niewidoczne, więc niewiele mogły nam pomóc, trzeba było iść na wyczucie.

Jurek szedł przed nami, pewnie lawirując między pęknięciami w lodowym cielsku.

– Popatrz na niego. Czuje się, jakby był u siebie w living roomie – powiedział Steve.

Właśnie to zawsze podziwiałem u Jurka: naturalny, wręcz wrodzony sposób odbierania gór. Umiał je czytać, rozumiał, dobrze się w nich czuł, jakby był ich częścią.”