Krzysztof Wielicki – Odwieczna

Piekło mnie nie chciało – Krzysztof Wielicki

Kafkaesque — Tue, 03 Dec 2019 15:07:00 +0000

„Piekło mnie nie chciało” – Krzysztof Wielicki, lektura interesująca, zabawna i warta zakupu. Kolejny raz książka o przygodach pana Krzysztofa okazała się idealnym zakupem,

„Do Przełęczy Południowej docierają w cztery godziny, choć zwykle idzie się sześć. Nie czują zmęczenia. Na przełęczy rozbijają namiot. – Zimą, kiedy wywiewa śnieg, odkrywają się tam ogromne zapasy wszelakiego dobra wyniesionego przez poprzednie ekipy – wspomina Wielicki. – Człowiek chodzi po Przełęczy Południowej jak hiena i szuka. Tu chleb się znajdzie, tu galaretki, butle z tlenem, butan.

Uczta na wysokościach: liofilizowany kotlet cielęcy, pasztet, chrupki chleb.”

reviewed

"Krzyś okazał się świetnym kompanem: jest bezkonfliktowy, lubi wino, śpi krótko."

Człowiek legenda, o którym miło poczytać, nie da się ukryć, że niektóre informacje zawarte w Piekło mnie nie chciało są po części kompilacją znanych już publikacji w odświeżonej szacie, uzupełnione/uaktualnione licznymi artykułami prasowymi, listami, pamiętnikami Wielickiego oraz wywiadami/rozmowami jakie odbyli autorzy. Dariusz Kortko i Marcin Pietraszewski postarali się, aby dociągnąć historię kaprala do września 2019 roku, kiedy to Krzysztof Wielicki otrzymał Złoty Czekan. Dla ciekawych życia prywatnego himalaisty znajdzie się też parę interesujących fragmentów, aktualności z życia dnia codziennego i przemyśleń rodziny pana Krzysia, środowiska wspinaczkowego oraz samego Krzysztofa Wielickiego. Dobór materiału do książki jest rewelacyjny, dla mnie to historia Krzysztofa Wielickiego i himalaizmu (zwłaszcza polskiego) w pigułce, bez zbędnych opisów i zasypywania czytelnika datami. Świetna książka.

„Genetyczne obciążenia?
– Po ojcu nie lubię klusek.
Jak pan odpoczywa?
– Lubię rąbać drewno i kosić trawę, to mnie uspokaja.”

Książkę czyta się bardzo dobrze, specyficzne poczucie humoru Pana Krzysia i podejście do życia jest niepowtarzalne. Lata w jakich Polacy rozkręcili himalaizm zimowy obfitowały w anegdoty, niespodziewane zwroty akcji i kuriozalne nieraz sytuacje, takie czasy, człowiek nie wybierał koloru samochodu, czy marki, brało się co zjechało z taśmy.

Obiekt marzeń milionów Polaków ma ledwo trzy metry długości i 134 centymetry wysokości. Dwoje drzwi, dwudziestotrzykonny silnik o pojemności sześciuset centymetrów sześciennych i niewielki bagażnik, w którym ledwo mieści się walizka. Waga: sześćset kilogramów, spalanie: pięć litrów na sto kilometrów. Każdy chce mieć Fiata 126p.”

"Wspinanie i góry są dla mnie wszystkim. Ludzie do życia potrzebują tlenu, ja potrzebuję jeszcze gór. I tyle – stwierdza po chwili."

Wrócimy w skrócie do głośnej wyprawy – „wszyscy żyją tragedią na Broad Peaku. Setki wywiadów, rozmów, komentarzy, opinii. Argumenty i kontrargumenty. Każdy ma zdanie i je wypowiada.

A gdybyśmy zebrali najciekawsze wypowiedzi Wielickiego i ułożyli z nich jego wersję tej historii? Jaka by ona była?”

„Gdy wyjeżdżałem na tę wyprawę, niczego nie planowałem. Na pewno nie zakładałem, że będę rozdawał karty w decydującej rozgrywce. Miałem nadzieję, że przyda się moje doświadczenie. Zależało mi na tym, żeby wyprawa odniosła sukces i wszyscy szczęśliwie wrócili do domu. Byłem pewien, że nie powinienem zabierać się za górę, lecz skupić się na kierowaniu wyprawą.”

„Co sądzi o kierowniku wyprawy?

– Można się różnić pięknie, a można wcale nie pięknie. Byłem po serii wypraw kierowanych przez różne osoby i sposób zarządzania wyprawą przez Machnika oceniałem niekorzystnie. Byliśmy jednak z Jurkiem w takim pędzie, że liczyła się tylko góra. Kwestia, z kim na nią jedziemy, była drugorzędna. Wiedzieliśmy, że będziemy twarzą do góry, a plecami do kierownika – mówi Wielicki.”

„Wielicki: – Jestem przeciwny klasyfikowaniu, kto był pierwszy, drugi, trzeci, kto szybszy. Alpinizm tym się różni od innych dyscyplin sportowych, że jest strasznie subiektywny. Wiele zależy od pogody i innych czynników zewnętrznych. Porównywanie osiągnięć jest cholernie trudne, wręcz niemożliwe.”

Krzysztof Wielicki zdobył Koronę Himalajów i Karakorum:

1980 Mount Everest (8848 m n.p.m.)
1984 Broad Peak (8048 m)
1984 Manaslu (8163 m)
1986 Kanczendzonga (8586 m)
1986 Makalu (8463 m)
1988 Lhotse (8511 m)
1990 Dhaulagiri (8156 m)
1991Annapurna (8091 m)
1993 Czo Oju (8201 m)
1993 Sziszapangma (8021 m)
1995 Gaszerbrum II (8035 m)
1995 Gaszerbrum I (8068 m)
1996 K2 (8611 m)
1996 Nanga Parbat (8125 m)

„Mama zawsze nas uczyła, że najważniejsze jest przebaczenie, bo bez tego nie można iść dalej. Wybaczyłyśmy tacie, choć nigdy nas o to nie prosił – zaznacza Ania.”

„Jolanta Wielicka mówi z namysłem: – Od lat wszyscy nosimy te góry na plecach. Powiedziałam niedawno Krzysztofowi, że człowiek, który uprawia ryzykowny sport, nie powinien mieć rodziny. Odpowiedział: „Ale ja chcę mieć wszystko”. Sporo w tym racji. Rodzina jest potrzebna, daje alpiniście dodatkowe siły, nie przy wejściu, ale przy schodzeniu, gdy jest najbardziej niebezpiecznie. Myśl o bliskich nie pozwala mu usiąść, zrezygnować, zamarznąć. Każe mu walczyć.”

Co jeszcze znajdziemy w „Piekło mnie nie chciało”? Zmagania Krzysztofa Wielickiego z K2, cztery podejścia samego himalaisty do tej dla wielu intrygującej i wyjątkowo ważnej góry, próby zdobycia jej zimą z pozycji kierownika i kolejna głośna wyprawa za sprawą Denisa Urubko, a później próba ratowania na Nanga Parbat Tomka Mackiewicza i Elisabeth Revol (jest już w zapowiedziach jej książka Żyję, moja moja tragedia na Nanga Parbat – styczeń 2020), jednym słowem jest jest o czym opowiadać i pisać.

Dariusz Kortko, Marcin Pietraszewski, Krzysztof Wielicki Piekło mnie nie chciało, Wydawnictwo Agora, Warszawa 2019. Audiobook lektor Filip Kosior, Wydawnictwo Agora.

Jeden dzień z życia – Krzysztof Wielicki – Nie próbujesz – nie zwyciężysz.

Kafkaesque — Thu, 25 Oct 2018 12:54:00 +0000

„Kartki z dzienników 1977-2018 O tym co najważniejsze w górach, wspinaniu i człowieku Zwycięstwa, porażki i tragedie Czyli Himalaje Krzysztofa Wielickiego

Wreszcie grań! Nogi jak telegraf, ręce jak u alkoholika.”

Minimalistyczne wydanie na szarym papierze, czcionka miła dla oka, książka małego formatu, czyta się świetnie. Forma idealnie współgra z zawartością.

Krzysztofa Wielickiego zawsze uważałam za mega szczęściarza, a fakt, że nie zginął podczas wspinaczki, a chłop miał „parę” okazji do tego, zakrawa na cud, chyba sam doskonale zdaje sobie z tego sprawę: „w 1988 roku – ten sylwester mógł być moim ostatnim. Ale niebo mnie nie chciało, zaś piekło najwyraźniej zignorowało. Widocznie diabeł nie potrzebuje kolejnych wariatów.”

reviewed

"Jeden dzień! Jak wiele pomieścił pasji, walki, radości, tragedii i smutku..."

„30 kartek wyrwanych z pamiętnika mojego całkiem długiego już życia. Opisane są dni, o których chętnie opowiadam mojemu synkowi przy kominku. Są również chwile, które powracają w sennych koszmarach. Znalazło się tu też kilka z pozoru błahych i nieistotnych epizodów, które zapadły mi w pamięć z nie do końca zrozumiałych powodów. Choć te historie nie są dokładnym odzwierciedleniem moich prawdziwych, archiwalnych notatek, zachowują to, co najważniejsze: prawdę i szczerość. Mam nadzieję, że zarówno kompozycyjny zamysł tego tomu, jak i jego forma plastyczna – nawiązujące do pamiętnika – przypadną Ci do gustu. Przypadły. Zapraszam w podróż drogą mojego życia, którą naznaczyły i spektakularne wzloty, i bolesne lekcje lub porażki. „

Oprócz tekstów dotyczących wypraw znajdziemy kilka fragmentów dotyczących realiów życia: „22 grudnia 1981 Komenda Wojewódzka MO Nareszcie. Nareszcie mnie dostrzeżono. Jest wezwanie do KWMO dla obywatela Krzysztofa Wielickiego. Stawić się osobiście z dowodem osobistym (…) Może dołączę do kolegów, których bardziej docenili i którzy już siedzą. A może chcą tylko wyciągnąć ode mnie, szarego członka Solidarności jakieś informacje? Na wszelki wypadek Jola daje mi ciepłe rzeczy. (…) Nerwy jak przed atakiem szczytowym, gdy nie wiadomo jaka będzie pogoda i jaki teren, czy dam radę, co mnie czeka. Żegnam się z kolegą przed bramą „Pentagonu”. (…) Pukam. „Wejść!” „Dzień dobry mam tu takie wezwanie”. „OK. Proszę siadać”. O dziwo brzmi to całkiem uprzejmie. Przede mną cywil, nawet nie w mundurze, bez pałki, no ludzki człowiek. (…) Pierwsze merytoryczne pytanie oficera: „Czy otrzymał pan kolorowy telewizor z Ministerstwa Przemysłu Maszynowego jako nagrodę za zdobycie Mt. Everestu zimą?”. Powietrze uchodzi mi z płuc, rozpinam kurtkę. W jednej chwili staje się jasne, że nie przejdę do historii walki podziemnej.”

"Czy pasję wspinania i zdobywania szczytów można rozpatrywać w kategorii błędu życiowego?"

Manaslu 1984 kiedy „na zewnątrz cicho sypie śnieg. Najpierw czas na zupę, a potem na duchową rozkosz. Krzysztof Wielicki ma na myśli Cienką czerwoną linię Jamesa Jonesa, zastanawiam się nad mottem tej książki: Jest tylko cienka czerwona linia między rozsądkiem a szaleństwem. Taki niepozorny dwuwiersz, a tak zamieszał mi w głowie. Czy tak jest naprawdę? Próbuję to odnieść do tego, co robimy. Coś mi się wydaje, że albo ta linia jest bardzo gruba, albo są tu dwie linie. dwie czerwone – jedna od strony rozsądku, a druga od strony szaleństwa. Między nimi jest bardzo duża przestrzeń dla tych, którzy mają wyobraźnię, i mała dla tych, którzy biorą rzeczy po imieniu. Lokalizacja tych lini jest bardzo subiektywna i zależy nie tylko od nas samych. (…)Ale jak to się ma do naszej pozycji? Nam nikt nic nie każe, nie walczymy z wrogiem ani nie bronimy ojczyzny. Może łatwiej nam żyć między dwiema liniami, bo to nasz świadomy wybór, nasza pasja?”

Krzysztof Wielicki zdobył Koronę Himalajów i Karakorum:

„Jest wspaniale, jest sukces, a potem jedna chwila, jeden telefon… I wszystko bierze w łeb. Rozumiem, że to nie góry zabijają, tylko człowiek popełnia błąd. A może opuszcza go szczęście. Ale nie tak miało być! Ciągle jesteśmy poddawani próbie! Czy ta ścieżka ma swój kres? Jak wiele jeszcze przed nami?”

„Jeden dzień z życia” Krzysztofa Wielickiego, Góry Books, Kraków 2018.