Alfred Bester  – Człowiek do przeróbki, kryminał noir w kostiumie science fiction, powieść wydana po raz pierwszy w 1953 roku. 

Bester pisze o obsesjach, zemście, tożsamości i mrocznych zakamarkach ludzkiej psychiki. Jego bohaterowie są zwykle zepsuci, zdeterminowani i fascynujący. Proza ta bywa tyle nudna, co intrygująca – potrafi zachwycać błyskotliwością i oryginalnością, ale bywa też chaotyczna, nerwowa i pozbawiona tchu.

Alfred Bester raczej nie lubi sielankowych opisów – jego język jest precyzyjny, obrazowy, momentami brutalny i sardoniczny. Wszystko pięknie, ładnie… tylko nie lubię powieści detektywistycznych. Dla Bestera zrobiłam jednak wyjątek.

W Człowieku do przeróbki, Bester eksperymentuje z narracją telepatyczną: władze mogą cię prześwietlić na wylot, sczytać niemal jak kod kreskowy, lecz istnieje pewien sposób, pewna mentalna zapora, która pozwala obronić się przed byciem jak otwarta księga. I to właśnie ta zapora jest jednym z ciekawszych pomysłów autora.

Akcja powieści rozgrywa się w 2301 roku, w wysoko rozwiniętej, międzyplanetarnej cywilizacji. Jej najważniejszą cechą jest istnienie Esperów – telepatów, którzy stanowią zaledwie 1% populacji, ale de facto rządzą społeczeństwem. Dzięki zdolności czytania w myślach prywatność stała się iluzją.

Przez ciemne zwierciadło, Philip K. Dick, tytuł oryginału A  Scanner Darkly, pierwsze wydanie w 1977 roku, adaptacja – animowany film z 2006 roku pod tytułem A  Scanner Darkly.

Philip K. Dick – „Ta powieść nie ma morału, nie mieści się w tradycji mieszczańskiej, nie mówi, że jej bohaterowie nie mieli racji, kiedy się bawili, zamiast ciężko pracować, ale pokazuje konsekwencje takiego zachowania. W dramacie greckim ludzkość zaczęła odkrywać naukowe prawa rządzące przypadkiem. W tej powieści mamy do czynienia z Nemezis, a nie z losem, ponieważ każdy z nas mógł przestać bawić się na ulicy. Jednak kiedy opisuję tę historię z głębi serca i własnego doświadczenia, dochodzę do wniosku, że była to potworna Nemezis. Ja sam nie jestem postacią występującą w powieści. Jestem samą powieścią. W tych czasach było nią całe nasze społeczeństwo. Ta książka opowiada nie tylko o ludziach, których znałem. O tych innych mogliśmy się dowiedzieć z gazet. Błędem całej dekady lat sześćdziesiątych, zarówno w obrębie establishmentu, jak i poza nim, było to, że siedzieliśmy sobie z kolegami, opowiadając bzdury, i nagrywaliśmy wszystko na taśmę. Natura pokazała nam, gdzie są granice. Straszne wydarzenia sprawiły, że musieliśmy przestać.

Jeżeli w ogóle istniał jakiś grzech, to polegał on na tym, że ci ludzie chcieli cały czas dobrze się bawić.”

Opowiadania najlepsze, Philip K. Dick –  19 opowiadań, wśród nich m.in.: Roog, Wariant drugi, Fałszywy człowiek, Kolonia, Zbędny, Czas Wesołej Pat, Już nie żyjesz, Foster i Kopia ojca.

Zbiór opowiadań rozpoczynamy od poznania znawcy mitów i filozofii, tzw. wuba, świni marsjańskiej zakupionej przez Petersona za 50 centów, opowiadanie Gdzie kryje się wub, opublikowane po raz pierwszy w 1952 roku. Pomimo ponad siedemdziesięciu lat od jego napisania, opowiadanie nadal rozbawi czytelnika, jest nieco odmienne od pozostałych, jednak idealnie pasuje do tego zbioru opowiadań.

Fragment: 

„— A więc potrafisz czytać w myślach? — zapytał kapitan. — Bardzo interesujące. Coś jeszcze? Chodzi mi o to, co jeszcze potraficie robić w tym stylu?
— Jeszcze kilka tego typu drobiazgów — odpowiedział wub nieobecnym głosem, rozglądając się po pomieszczeniu. — Pięknie się pan tu urządził, kapitanie. Całkiem czysto u pana. Szanuję schludne formy życia. Niektóre z marsjańskich ptaków są również dosyć czyste. Wyrzucają odpadki ze swych gniazd i wymiatają je…
— W samej rzeczy. — Kapitan pokiwał głową. — Ale wracając do przedmiotu naszego sporu…
— Właśnie. Mówił pan o zjedzeniu mnie na kolację. Smak, tak mi powiadano, jest przedni. Jestem trochę tłusty, lecz mięso mam delikatne. W jaki jednak sposób mielibyśmy doprowadzić do nawiązania trwałych stosunków między waszą rasą a moją, jeśli upieracie się przy tak barbarzyńskich poglądach? Zjeść mnie? Powinien pan raczej przedyskutować ze mną podstawowe i najważniejsze kwestie: filozofię, sztuki piękne… Kapitan wstał.
— Filozofia. Być może zainteresuje cię wiadomość, że przez najbliższy miesiąc trudno będzie znaleźć dla ciebie coś do zjedzenia. A niestety tak się składa, że odpadki ze stołu…
— Zdaję sobie sprawę. — Wub pokiwał głową. — Ale czy nie byłoby bardziej w zgodzie z waszymi demokratycznymi zasadami, gdybyśmy ciągnęli zapałki albo coś w tym stylu? Mimo wszystko demokracja jest po to, by chronić mniejszość przed pogwałceniem jej praw. A więc, skoro każdy z nas dysponuje jednym głosem…
Kapitan ruszył w kierunku drzwi.
— Chyba ci się przewróciło w głowie. — Otworzył drzwi. Chciał właśnie coś powiedzieć… Zamarł z rozwartymi ustami, wpatrzony pustym wzrokiem w przestrzeń. Jego palce wciąż ściskały klamkę. Wub obserwował go. Po chwili wybiegł truchtem z pomieszczenia, przeciskając się w progu obok kapitana. Potem ruszył korytarzem, pogrążony w rozmyślaniach. W pomieszczeniu panowała cisza.
— A więc widzisz — powiedział wub — mamy nawet wspólny mit. W twojej pamięci odnalazłem wiele znanych mi mitologicznych symboli. Isztar, Odyseusz… Peterson siedział w milczeniu, wpatrując się w podłogę. Poprawił się na krześle.
— Mów dalej — powiedział. — Proszę, mów dalej.
— W waszym Odyseuszu odnajduję postać wspólną mitologiom większości rozumnych ras. Interpretuję to w następujący sposób: wędrówka Odyseusza jest zdobywaniem przez jednostkę świadomości siebie samej. Pojawia się tu więc idea rozłąki, separacji od rodziny i narodu. Proces indywidualizacji.(…)

Peterson pokiwał głową. Kolejnych dwu ludzi wstało od stołu i wyszło. Kapitan upił łyk wody, westchnął.

— Cóż — powiedział na koniec. — Muszę przyznać, ze był to znakomity posiłek. Wszystkie doniesienia okazały się jak najbardziej prawdziwe… smak wuba. Bardzo dobry. Ale w przeszłości nigdy nie miałem okazji się nim cieszyć. — Otarł usta serwetką i rozparł się wygodnie na krześle. Peterson dalej patrzył z przygnębieniem w talerz. Kapitan obserwował go z napięciem. Potem pochylił się trochę w jego stronę.

— Dobrze już, dobrze — powiedział. — Rozchmurz się! Porozmawiajmy o ciekawszych rzeczach.

— Uśmiechnął się. — Jak już mówiłem wcześniej, zanim mi tak niefortunnie przerwano, rola, jaką Odyseusz odgrywa w mitologii…

Peterson drgnął, zagapił się na tamtego.

— Wróćmy więc do tej kwestii — powiedział kapitan. — Wedle tego, jak rozumiem postać Odyseusza…”