„Kazali mechanikowi zatrzymać pojazd, żeby jeden mógł sporządzić dokument, a drugi wydobyć ze skąpej sakiewki wymaganą sumę.

Po dopełnieniu formalności puf-puf ponownie ruszył. Des Cigales kazał mu się zatrzymać przy dworcu i zniknął. Jacques zszedł nad Sekwanę.

Na statku nie było tłoczno. Jacques usiadł na jednej z tylnych ławek i patrzył, jak za nim przepływają widoki w powolnym rytmie sunących barek. Fabryki pracowały spokojnie, drzewami w Lasku targał wiatr. Wyborne podmiejskości. To wszystko sprawiało wrażenie spokoju, nierzeczywistości. Jacques zapala papierosa i nagła fala unosi parowiec i wciąga go w silny wir. Mijają godziny i bez wątpienia dni w metameteorologicznej mgle. Jacques nie przestaje palić. Potem rozpościera się morze i Jacques pojmuje, że został sam. Pozostałych pasażerów wymiotło, reszta ludzkości utonęła. Trzyma w ręku ster i prowadzi swój statek donikąd. Zresztą woda zaczyna się lekko gotować: ziemia jest coraz bliżej słońca. Woda wrze i wrze, Oceany pomału wyparowują. Jacques nadal oddycha: niewątpliwie jego płuca przeszły niezbędną transformację. Wskutek błyskawicznej przemiany Jacques stał się salamandrą, heliotuziemcem, niepalnym, żywym azbestem. Ziemia przypomina już tylko kamyk, który powoli rozżarza się do czerwoności na ruszcie podniebnego pieca, i oczywiście rzecz jasna bezspornie nie ma już statku, obróconego wniwecz, zwęglonego. A skoro słońce zgasło, nieoczekiwanie zdmuchnięte przez gwiezdny wiatr, nagle robi się zimno, a ziemia, rozerwana, wyrzuca w otchłań przestrzeni tysiące zamarzniętych kawałków. Na jednym z nich znajduje się Jacques L ’Aumône, ale pod postacią przetrwalnika o twardej skorupie. Wystarczy jednak ciepły podmuch marzenia, żeby obudziła się ludzka postać Jacques’a L ’Aumône, który przegląda „Paris-Sport”.”