„– Ale można sobie łatwo wyobrazić istoty zwane płaszczakami, które żyją w jakiejś Flatlandii, jakby na kartce papieru, dwuwymiarowej, gdzie nie ma głębi. Widzi pan to? Niechże pan uruchomi wyobraźnię. One nie mają o nas, istotach trójwymiarowych, żadnego pojęcia. Jawimy im się tylko wtedy, gdy przecinamy ich dwuwymiarowy świat kartki papieru, a i wtedy widzą nas tylko w przekroju. Wie pan, o czym mówię? Nie widzą całej naszej postaci, ale tylko to, co niejako przecina płaszczyznę tej płaskiej krainy. Lepiej weźmy jakąś figurę trójwymiarową, jak sześcian. Kiedy będzie przecinał płaszczyznę dwuwymiarową, najlepiej niech pan sobie wyobrazi po prostu kartkę papieru, płaszczak zobaczy najpierw jeden punkt, który zacznie się zmieniać w rosnący równoległobok, a w którymś momencie zacznie się z kolei zmniejszać znowu aż do znikającego punktu. Gdyby pan, drogi młodzieńcze, wskoczył na główkę do Flatlandii, płaszczaki najpierw zobaczą nieregularny okrągły krąg obwodu pana głowy, potem jeszcze bardziej nieregularny wydłużony kształt barków, piersi i bioder, a potem to już tylko dwie plamy pańskich nóg. Nikt się nie domyśli, jak pan naprawdę wygląda. – W tym momencie Frommer zaśmiał się z satysfakcją.

– Pan pozwoli.

Tu chwycił Wojnicza za przedramię, a jego uchwyt był jakiś żelazny, nieprzyjemny. Pociągnął go do kredensu, na którym stała Schwärmerei, po czym napełnił jego kieliszek, a sam zapalił papierosa.

– Chodzi mi o to, że to my możemy być takimi upośledzonymi mieszkańcami świata, który analogicznie składa się z trzech wymiarów, i nie będziemy mieli pojęcia o tym, jak wygląda świat czterowymiarowy. Rozumie pan? Nie mamy narzędzi ani zmysłów, żeby poznać świat z jeszcze jednym dodatkowym wymiarem. A może i piątym, i siódmym, i dwudziestym szóstym. Nasz umysł tego nie pojmuje.”