Cristián Gómez Olivares

„Wysłali nas po świnię. Do Solon,

dziesięć mil od Iowa City. Rzeźnik

miał wszystko gotowe, zapytał nas (ekipę

stanowili kucharz, kochanek kucharza 

i wsparcie moralne, które załatwiało resztę), czy

chcemy ją pociętą w motyla. Ignorant,

zapytałem kucharza, o co chodzi. Ten

wskazał na świnię wiszącą na ścianie,

otwartą na oścież, każda z części

rozciągała się na bok, przypominając

jednocześnie motyla i test Rorschacha.

Tak, właśnie tak ją chcieliśmy, właśnie tak

ją zataszczyliśmy do ciężarówki, gdzie

wsparcie moralne było teraz trochę bardziej

skuteczne. Tak ją wsadziliśmy do dziury, którą

wykopaliśmy z rana, w oczekiwaniu na

przyjście gości i pożarcie tych funtów,

które kupiliśmy, upiekliśmy i podaliśmy.

Tego popołudnia było ich chyba e dwustu. Niektórych

nawet nie znałem. Prawe skrzydło świni

poszło szybko. Lewe dokańczaliśmy – 

-kucharz, jego kochanek i moja rodzina – przez

cały tydzień. Sto pięćdziesiąt funtów tego

zwierzęcia pożarte po kawałeczku przez mrówki. 

(tłum. Wojciech Charchalis)

„–Usiądźmy w cieniu – rzekł lord Henryk. – Parker przyniósł właśnie coś do picia, a jeśli pan jeszcze dłużej będzie stać na tym upale, zepsuje pan sobie cerę i Bazyli nie będzie pana chciał malować. Naprawdę nie powinien się pan opalać. To byłoby nietwarzowe. –Cóż może mi na tym zależeć – ze śmiechem powiedział Dorian Gray, siadając na ławie w końcu ogrodu. –Panu powinno bardzo na tym zależeć, panie Gray. –A to czemu? –Bo jest pan cudownie młody, a młodość jest jedynym dobrem godnym posiadania. –Ja tego nie czuję, lordzie Henryku. –Tak, teraz pan tego nie czuje. Ale kiedyś, gdy pan będzie stary i brzydki, gdy myśl zmarszczkami porysuje panu czoło, a namiętność ohydnym żarem spali usta, wtedy pan to odczuje. Teraz, gdziekolwiek się pan zwróci, oczarowuje pan wszystkich. Czy tak będzie zawsze? Panie Gray, pan jest cudownie piękny. Proszę nie marszczyć czoła. To prawda. A piękność jest formą geniuszu, piękność jest czymś więcej niż geniusz, gdyż nie potrzebuje komentarza. Należy do wielkich faktów świata jak słońce, wiosna lub odbicie w ciemnych wodach owej srebrnej łuski, którą nazywamy księżycem. Wątpić w nią niepodobna. Posiada boskie prawo panowania. Książętami czyni tych, co ją posiadają. Pan się uśmiecha. O, kiedyś, gdy ją pan postrada, nie będzie się pan uśmiechał. Powiadają wprawdzie, że piękność jest czymś powierzchownym. Być może. Ale w każdym razie nie tak powierzchownym jak myśl. Dla mnie piękność jest cudem nad cudami. Tylko płytcy ludzie nie sądzą według pozorów. Prawdziwa tajemnica życia kryje się w widzialnym, a nie w niewidzialnym. Tak, panie Gray, bogowie byli dla pana łaskawi. Ale co bogowie dają, odbierają też rychło. Niewiele pan ma lat do życia pełnego, doskonałego, prawdziwego. Z młodością przeminie też pańska piękność i nagle pan odkryje, że nie czekają pana już triumfy lub że musi się pan zadowalać tymi miernymi zwycięstwami, które wspomnienie młodości uczyni bardziej gorzkimi od klęsk. Każda odmiana księżyca zbliża pana do czegoś strasznego. Czas panu zazdrości i przypuszcza szturm do pańskich lilii i róż. Stanie się pan blady, będzie pan miał zapadniętą twarz i szklane spojrzenie. Okropnie będzie pan cierpieć. O, trzeba korzystać z młodości, dopóki ją pan ma. Niech pan nie roztrwania złota swoich dni, nie słucha gderaczy, nie pomaga tym, którzy są beznadziejnie zmarnowani, nie składa swego życia w ofierze głupcom, ludziom pospolitym, ordynarnym. Wszystko to są cele chorobliwe, fałszywe ideały naszych czasów. Niech pan żyje… Niech pan żyje życiem pełnym czaru, który się w panu kryje. Niech pan nie zaniedbuje niczego. Proszę ciągle szukać nowych wrażeń. Nie bać się niczego… Nowy hedonizm – oto, czego wiek nasz potrzebuje. Pan mógłby się stać jego widocznym symbolem. Ze swą osobowością może pan zrobić wszystko. Świat należy do pana – przez jeden sezon… Skoro tylko pana ujrzałem, natychmiast spostrzegłem, że pan wcale właściwie nie wie, czym jest, czym mógłby się stać. Tyle rzeczy w panu mnie oczarowało, że uczułem się zmuszony opowiedzieć panu cośkolwiek o panu samym. Przyszło mi na myśl, jak byłoby smutno, gdyby się pan zmarnował. Bo młodość pańska potrwa tak krótko, tak bardzo krótko! Pospolite polne kwiaty więdną, ale rozkwitają na nowo. Złoty deszcz na przyszły czerwiec okryje się taką samą szatą złocistą, w jaką się przystroił dzisiaj. Za parę tygodni powojnik okryje się purpurowymi gwiazdami i rok za rokiem zielona moc jego liści osłaniać będzie purpurę tych gwiazd. Ale nasza młodość nie wraca nigdy, tętno radości, jakie w nas bije w dwudziestym roku życia, słabnie. Członki nasze stają się ociężałe, zmysły tępieją. Wyradzamy się w obrzydliwe marionetki, w których, jak upiór, jedno tylko pokutuje wspomnienie – wspomnienie namiętności, przed którymi cofaliśmy się z lęku, i wspomnienie pokus, którym nie mieliśmy odwagi ulec. Młodość! Młodość! Nie ma na świecie nic nad młodość!”