„Zaciekawionym cudownem działaniem telegrafu wieśniak francuszki, prosił kuma , aby mu takowe wyjaśnił.

No i cóż… to te dróty żelazne , które widzisz na tych słupach wzdłuż całej kolei żelaznej.

-Tyle wiew… ale jakim to sposobem one tak szybko podają nowiny?

-Rzecz  najprostsza… dotyka się jednego końca pisze ci jak piórem.

-Nie rozumiem jeszcze tego…

-Eh mój Boże! jakiś niepojętny… ale czekaj… wytłomaczę ci dokładnie… czy masz psa?

-Mam.

-Czy duży?

-Średni.

-Kiedy mu nadepniesz na ogon, cóż on robi?

-Szczeka albo skowyczy…

-Zatem przypuść, że twój pies zamiast być średniej wielkości, ma długi korpus jak ztąd do stolicy…

-I cóż dalej?  

-Wiec jak mu nastąpisz na ogon, to on w Paryżu zaszczeka. Otóż masz mój kochany najlepsze wytłomaczenie telegrafu elektrycznego.”

„Nagłe oziębienie się temperatury w mieście wcielonem od kilku lat w strefę podrównikowo – wilgotno – błotnistą, spowodowało łatwe do pojęcia nieporozumienia i powikłania.

W czwartem dwudziestopięcioleciu wieku XIX przebieg zimy zwyczajowej bywał o wiele normalniejszy. Z góry wiedziano, że w styczniu padają deszcze i panuje influenza, składnicy węgli zaś,  zgodnie z wymaganiami tradycji, susząc przemokłe parasole, grożą publiczności „stagnacją opałową, jakiej jeszcze świat nie doświadczał”. 

W wieku XX wszystko dzieje się na wywrót. Przedewszystkiem optycy są zmuszeni dorabiać u termometrów nowe tarcze z miejscem nietylko na ciepło, lecz i na mróz, co jest połączone z kosztami, powtórne skłąanicy węgli  nie mają czem straszyć klijenteli, albowiem powiedział ktoś, że „urzeczywistnienie bywa zabójcą nadziei”, i potrzecie, poeci którzy o tej porze zazwyczaj spieniężali już napisane utwory na cześć wiosny, są zmuszeni zachować je w tekach aż do nadejścia wiosny rzeczywistej. 

Mróz, który w sposób bardziej niż nietaktowny ścisnął Warszawę najnieoczekiwaniej, był podobno wywołany zmową kuśnierzów i fabrykantów futer, którzy zdaja się nie pamietać o tem, że w mieście naszem poza ich klijentelą istnieje jeszcze pewna liczba osób, które dla odróżnienia tualety letniej od zimowej opasują się postro kiem  lub w najlepszym razie uszy obwiązują chustką do nosa.

Ciż sami składuicy, których na ten raz nie będę kompromitował publicznie wymienianiem ich nazwisk, zdają się nie wiedzieć, że ludność Warszawy dzieli się na dwa obozy. Uczestnicy jednego, zamiast siedzieć przy ogrzanych piecach, biegną na ślizgawkę i tu oddają się flirtowi zupełnie, jak gdyby teren lodowy był miejscem do podobnych rzeczy odpowiedniem, członkowie zaś drugiego, z przyczyny braku ciepłych pieców , a często i dachu nad głową, przechadzają się po mieście z wąsami zamienionemi w stalaktyty lub z nosami czerwonemi, które wkrótce mają posinieć , a w końcu pokryć się białym szronem. 

Słusznie powiedział o tych ostatnich biedakach poeta na konkursie stulecia „nie odznaczony:

„Gdy ściska go kleszcz zimy złej, Północny wichr go w udo źre, To patrzeć strach…”

Utwór nie mógł być wykończony, autor bowiem otrzymał w tym czasie posadę „brekowego” na kolei; niemniej słowom wieszcza, czułego na niedolę bliźnich, niepodobna odmówić słuszności w połączeniu z polotem i wykwintnością formy.

Estetycy utrzymują, że mróz od kilku dni trwający był bezwarunkowo potrzebny chociażby dla ocalenia czci artystów-malarzów , którzy – jak twierdzą estetycy – zaczęli się już ośmieszać malownictwem i wystawianiem obrazów przedstawiających: „Zamarzniecie Kuby w polu”, „Krajobraz swojski z mrozem trzaskającym”, „Młoda matka w przeręblu” i w. in.   

Termometr wskazujący dzisiaj 16 stopni poniżej zera, świadczy przeto wymownie, iż obrazy wystawiane tu i ówdzie mogą grzeszyć brakiem rysunku, kolorytu, polotu artystycznego, a nawet nieobecnością gustu, lecz pomimo to wszystko, odtwarzają epizody, które ze względu na chwilowe zmiany klimatu w kraju naszym są prawdopodobne.”        

    A napisano to dnia 3 stycznia 1901 roku w Kurierze Warszawskim, który ukazywał się od 1821 roku do 1939 roku.