„Kiedy w dwunastym roku mego życia pojawiła się kwestia, czy mam się uczyć greki, bez wahania rzekłem „tak”, ponieważ wydawało mi się konieczne, bym w przyszłości stał się tak uczony jak mój ojciec, a jeśli to możliwe, jak dziadek. Ale od tego dnia moje życie podporządkowane zostało pewnemu planowi; miałem studiować i zostać albo pastorem, albo filologiem, gdyż na tych kierunkach można było uzyskać stypendia. Również dziadek poszedł kiedyś tą drogą. Na pozór nie było w tym nic złego. Miałem teraz tylko nagle jakąś przyszłość przed sobą, na mojej drodze stał teraz drogowskaz. Każdy dzień i każdy miesiąc przybliżał mnie teraz ku wytyczonemu celowi, wszystko wskazywało ku niemu, wszystko odwodziło od swawoli i doraźności moich dotychczasowych dni, które nie były pozbawione sensu, ale brakowało im celu i przyszłości. Życie dorosłych pochwyciło mnie zrazu za kosmyk włosów albo za palec, ale wkrótce miało mnie całkowicie uwięzić i przytrzymać, życie wedle celów, wedle liczb, życie porządku i posad, zawodów i egzaminów, wkrótce ja również miałem być studentem, miałem być kandydatem, duchownym, profesorem, miałem składać wizyty z cylindrem, nosić do tego skórzane rękawiczki, miałem przestać rozumieć dzieci, a może nawet im zazdrościć. A przecież w głębi serca nie chciałem tego wszystkiego, nie chciałem opuścić mojego świata, w którym było mi dobrze i przyjemnie. Kiedy myślałem o przyszłości, istniał jednak dla mnie pewien zupełnie tajemny cel. Jednego pragnąłem gorąco, a mianowicie zostać czarodziejem. To pragnienie i marzenie długo we mnie żyło. Lecz zaczęło tracić swoją wszechmoc, miało wrogów, stały mu na przeszkodzie inne rzeczy, prawdziwe, poważne, którym nie dawało się zaprzeczyć. Powoli, powoli więdło kwiecie, powoli z nieograniczoności wychodziło mi naprzeciw coś ograniczonego, prawdziwy świat, świat dorosłych. Powoli pragnienie zostania czarodziejem, chociaż nadal gorąco tego chciałem, w moich własnych oczach straciło na wartości, dla mnie samego stało się dziecinadą. Istniało coś, w czym nie byłem już dzieckiem. Nieskończony, zróżnicowany świat tego, co możliwe, uległ dla mnie ograniczeniu, został podzielony na pola, pocięty plotami. Powoli dziewiczy las moich dni się przeistoczył, raj zastygł wokół mnie.”

Gunnar Decker – „kiedy Hesse pisze o swojej długiej pielgrzymce do samego siebie. Wędrować od jednego błędu do drugiego – a mimo to nie przestawać iść, nie zarzucić pisania. Stań się, kim jesteś – ów motyw z Demiana wcale nie zniknął, wręcz przeciwnie: cierpienie jest jeszcze większe, ponieważ Demian też nie był rozwiązaniem, był jedynie częściowym bilansem na drodze, której cel jesienią roku 1919 wydaje się Hessemu mniej jasny niż kiedykolwiek.”

„Jak dobrze, że zdołał także i jeszcze to pojąć: że czas nie istnieje! Oddzielić starość i młodość, Babilon i Berlin, dobro i zło, dawać i przyjmować dar, wypełniać świat różnicami, oceanami, sporem i wojną gotów był jedynie umysł, niedojrzały, porywczy i okrutny duch ludzki w stanie młodzieńczego rozhukania, daleki jeszcze od wiedzy, daleki od Boga.

Duch ludzki wynajdował przeciwieństwa i nazwy. Jedną rzecz nazywał piękną, inną brzydką, tę dobrą, tamtą złą. Pewna cząstka życia nazwana została miłością, inna znowu morderstwem. Taki był więc duch ludzki – niedojrzały, głupi śmieszny. Jednym z jego wynalazków był czas. Subtelny pomysł, wyrafinowany instrument, by tym dogłębniej się udręczać i komplikować świat! Od wszystkiego, czego człowiek pragnął, zawsze oddzielał go czas, tylko czas, wspaniały wytwór ludzkiego umysłu! Czas był jedną z podpórek, jednym z tych szczudeł, jakie przede wszystkim trzeba odrzucić precz, gdy chce się być wolnym.”

Posłowie umieszczone na końcu książki Volkera Michelsa zawiera wiele interesujących i wymownych fragmentów, oszczędne w słowa a jednak tak doskonale oddające czym dla Hessego była Rosshalde. Poniżej fragmenty z posłowia:

„Tytuł tej powieści, którą Hesse zaczął pisać w lipcu 1912 r. w Gaienhofen, kontynuował w Badenweiler, a ukończył w styczniu 1913 r. w Bernie, nawiązuje nie tylko fonetycznie, lecz także geograficznie do nowej siedziby w berneńskiej dzielnicy Schosshalde. 10 września 1912 r. tam, przy Melchenbühlweg 26, w starym wiejskim domu Alberta Weltiego, zmarłego trzy miesiące wcześniej zaprzyjaźnionego malarza, zamieszkała rodzina Hesse. Ta posiadłość jest scenerią dramatu małżeńskiego Rosshalde, którego tematem są zarówno konflikty prywatne, jak ponadosobiste, a który – jak Hesse komunikuje ojcu – stanowi „przynajmniej chwilowe pożegnanie z najtrudniejszym problemem, jaki mnie praktycznie zaprzątał”. Albowiem problem nieszczęśliwej pary małżeńskiej, o której mowa w powieści, dotyczy nie tylko błędnego wyboru, lecz – głównie – kwestii małżeństwa artysty w ogóle, a więc pytania, czy „artysta i myśliciel, człowiek, który nie tylko chce instynktownie żyć, ale też możliwie obiektywnie rozpatrywać i przedstawiać życie – czy ktoś taki w ogóle zdolny jest do małżeństwa”. W tym samym liście, z 16 marca 1914 r., Hesse wyznaje otwarcie, że nawet teraz, gdy spróbował w nowej książce opisać ten problem i sprecyzować swój punkt widzenia, wciąż jeszcze nie umie odpowiedzieć na to pytanie.”

„Życie przecież nie jest zabawą. (…)Ale żaden Dawid nie dowiedzie mi, że życie nie jest tylko zabawą. Nie jest ono niczym innym! Jeśli jest piękne i szczęśliwe, to jest właśnie zabawą. Oczywiście, oprócz zabawy można uczynić z niego wszystko, co się da. Można zmienić je w obowiązek, w wojnę lub w więzienie, ale przez to nie stanie się piękniejsze.”