Ciało, które pamięta

Zazwyczaj przed treningiem sprawdzam opis, przeglądam film, przygotowuję się mentalnie do tego co ma nadejść, jakbym potrzebowała mapy zanim wyruszę w podróż. Tym razem po prostu włączyłam i zaczęłam ćwiczyć. To była wspaniała odskocznia, chwilę zajęło mi złapanie rytmu, ale trening świetny, trudno mi powiedzieć czy jest on dla początkujących, zupełnie nie mam odniesienia, każdy jest inny. Wystarczy, że nie było motywacyjnych monologów, nikt nie próbował mnie oświecić ani przekonać że jestem na ścieżce do lepszej wersji siebie, nikt nie sprzedawał mi transformacji, ani lepszych pośladków. Były tylko ruchy, oddech, obecność w ciele bez narracji która by mi tłumaczyła co to wszystko znaczy.

Co ma wspólnego pamięć, uczenie się na pamięć z jogą? Powtarzałam znane mi ruchy ze znanymi instruktorami, wykułam na pamięć sekwencje, powtarzałam się. 

Pamięć jako choroba dotknęła nie tylko mój umysł, ale i ciało, które nauczyło się wykonywać te same gesty w tej samej kolejności, jak mantra która straciła znaczenie przez nadmierne powtarzanie, mechaniczne ciało.

Pamięć – nawyk, ciało pamięta zanim umysł zdąży pomyśleć. Ręka idzie w odpowiednie miejsce, stopa się obraca, biodra otwierają, wszystko przebiega gładko, sprawnie, bez wysiłku świadomości. Znudziłam się kopiowaniem, mechaniczne ciało jest nudne.

Ciało które pamięta nie musi ryzykować, nie musi być obecne w momencie, nie musi odkrywać niczego nowego. Wykonuje to co już wie, replikuje przeszłość w teraźniejszości, i w tym replikowaniu nie ma miejsca na żywe doświadczenie, tylko na odtwarzanie.

Eliade Mircea

„Patańdżali definiuje jogę jako: „zniweczenie stanów świadomości” (iogaś cittavrttinirodhah”. Technika jogiczna zakłada przeto doświadczalne poznanie wszystkich „stanów”, które „poruszają” normalną, cechującą profana, nieoświeconą „świadomość”. Owe stany świadomości są niezliczone, wszystkie się jednak dzielą na trzy kategorie odpowiadające trzem możliwym rodzajom doświadczenia: 1. błędy i złudzenia (sny, halucynacje, błędy postrzegania, pomyłki); 2. zwykłe doświadczenia psychiczne (wszystko,co czuje, postrzega lub myśli profan, kto nie praktykuje jogi); 3. wywołane przez technikę jogi doświadczenia parapsychiczne, do-stępne — rzecz jasna — jedynie wtajemniczonym.”

Power Yoga, Strong Flow Bright Glow – ten trening jest całkiem wymagający, choć daję radę zastanawiam się czy kiedyś uda mi się go wykonać bez wysiłku. Na razie kontuzja za kontuzją, więc bez komentarza.

Zdarza mi się tęsknić za treningami z Caroline Girvan, byłam wtedy w świetnej formie, niestety dobre czasy się skończyły, obecnie  programy  treningowe Caroline Girvan dostępne są jedynie za opłatą (rozumiem całkowicie, praca). Jednak to nie koszty, a same treningi przestały mi się podobać. Przez kilka miesięcy korzystałam z aplikacji, ale zbyt wiele było treningów dla zaawansowanych, a ja nie specjalnie mam ochotę trenować non stop, żeby potem nie mieć zakwasów. Sama aplikacja jest ok, jednak jestem daleka od bycia wyznawcą jednego guru, kiepski ze mnie fan. Grupa na oficjalnym portalu Caroline Girvan była miła, ale to ciągłe obracanie się wokół treningów, kto jakie mięśnie, ile schudł, jaki poślad, znudziło mi się. To nie moja bajka.

Ćwicząc z Heather Robertson czy Caroline Girvan wyglądałam świetnie, ale częściej dotykały mnie kontuzje, spięte ciało i poczucie presji, że nie mogę robić sobie zbyt długich przerw w treningach. Zwykłe dłuższe przeziębienie powodowało frustracje, znowu jak zacznę, będę mieć zakwasy. Wszelkie wyjazdy czy wakacje – przerwa, przecież nie właduję do plecaka hantli do ćwiczeń!

I tak joga, która była dla mnie odskocznią znowu zaczyna odgrywać pierwsze skrzypce w moich treningach. 

Niewiele potrzeba, aby ćwiczyć jogę. Da się bez maty czy sportowych butów, nie potrzeba wiele miejsca ani czasu, planowania treningów, aby podskokami nie zbudzić sąsiadów.

Opanowanie choćby jednej pozycji z jogi, czy kalisteniki z wykorzystaniem jedynie ciężaru naszego ciała  da nam wiele satysfakcji, deska niby prosta pozycja, a jakże ma wiele wariantów!