Wersja 2.

Jakież to dziwne —

myśleć, że przez tyle lat nosiłam w sobie tę małą niechęć do istnienia.

Nie była głośna.

Nie była nawet smutna.

Raczej jak ziarnko piasku zamknięte w muszli —
coś, czego ciało nie potrafi usunąć? (jakie słowo?),
co z każdym ruchem przypomina o sobie od nowa.

Chodziłam między ludźmi.

Śmiałam się wtedy, gdy należało się śmiać.
Zakładałam buty.
Zapinałam guziki.
Niosłam zakupy do domu.

Moje ciało znało wszystkie gesty życia.

Tylko ja nie umiałam za nim nadążyć.

W środku byłam pusta jak pokój,
do którego wpada światło,
ale nikt nigdy nie przyniósł krzesła.

Być.

Jakie ciężkie jest to krótkie słowo.

Być kimś.

Być dla kogoś.

Być wystarczająco długo,
aby inni przyzwyczaili się do kształtu twojej obecności.

Czasami wydawało mi się,
że życie jest tylko umową zawartą między ludźmi —
delikatnym kłamstwem,
powtarzanym szeptem z pokolenia na pokolenie,
aby noc nie wydawała się tak ogromna.

Wszyscy zdawali się znać jego język.

Ja nigdy się go nie nauczyłam.

Chciałam jedynie odpłynąć.

Nie z rozpaczy.

Nie z gniewu.

Tak po prostu.

Jak liść oddający się nurtowi,
który nie pyta rzeki,
dokąd płynie.

Myśl o nieistnieniu była dziwnie łagodna.

Jak chłodna dłoń przyłożona do rozpalonego czoła.

Jak pokój,
w którym wreszcie nie trzeba niczego udowadniać.

I chyba właśnie dlatego była tak bliska.

Była najuczciwszą rzeczą,
jaką w sobie nosiłam.

Przynajmniej do chwili,

gdy zrozumiałam…